«پونِه» هَم با لَبخَند به آن‌ها پیوَست. او یِک نَقشه‌یِ جادویی دَر دَست داشت. دُختَرها به جِلو رَفتَند تا به دَهانِه‌یِ یِک غارِ بَزُرگ وَ زیبا رَسیدَند. اَطرافِ غار را پیچَک‌هایِ نُورانی پوشانده بود.

وَقتی وارِدِ غار شُدَند، «آوین» وَ «هالِه» اَز تَعَجُّب نَفَسِشان بَند آمَد. دیواره‌هایِ غار مِثلِ اَلماس می‌دَرَخشید. هیچ صِدایی به جُز صِدایِ نَرمِ بالِ پَروانه‌ها شِنیده نِمی‌شُد.

«هالِه» وَ «پونِه» گُل‌هایِ بَزُرگی را رویِ زَمین دیدَند کِه مِثلِ چراغ‌هایِ کوچَک روشن بودند. این گُل‌ها بویِ خوابِ شیرین می‌دادَند. هَر بَرگِ آن‌ها مِثلِ یِک بالشِ پَر، نَرم وَ لَطیف بود.

سَقفِ غار مِثلِ آسمانِ شَب بود. «آوین» وَ «پونِه» به سِتاره‌هایِ دَرخشان کِه به سَقف چَسبیده بودند، نِگاه کَردَند. سِتاره‌ها آرام چَشمَک می‌زَدَند وَ نوری طَلایی به هَمه جا می‌پاشیدَند.

«آوین» وَ «هالِه» تِشنِه شُدَند. آن‌ها قَطره‌هایِ شَفّافِ شَبنَم را از رویِ بَرگ‌هایِ نُقره‌ای نُوشیدَند. طَعمِ این آب مِثلِ شَربَتِ توت‌فَرَنگی، شیرین وَ خُنَک بود.

کَم‌کَم چَشم‌هایِ دُختَرها سَنگین شُد. «هالِه» وَ «پونِه» یِک گوشه‌یِ دِنج پیدا کَردَند کِه پُر از خَزه‌هایِ سَبز وَ نَرم بود. آن‌جا مِثلِ یِک تَختِخوابِ جادویی برایِ اِستِراحَت بود.

«آوین» وَ «پونِه» کِنارِ هَم دراز کِشیدَند. یِک نُورِ نَرم، مِثلِ یِک لِحافِ گرم، رویِ آن‌ها را پوشاند. غارِ خاموش، آن‌هارا دَر آغوشِ گَرمِ خود گِرِفت.

دَر خواب، «آوین» وَ «هالِه» رُؤیاهایِ رَنگی دیدَند. آن‌ها بَر رویِ ابرهایِ صورَتی پَرواز می‌کَردَند وَ با ماهیانِ نُقره‌ای دَر رودخانِه‌یِ عَسَل شِنا می‌کَردَند. هَمه چیز جادویی وَ آرام بود.

«پونِه» هَم به خوابِ عَمیقی رَفت. غارِ خاموش، مِکانِ اَمنی برایِ دُختَرانِ مِهرَبان بود. سِتاره‌ها هَمچِنان می‌دَرَخشیدَند وَ سُکوت، زیباتَرین لالاییِ دُنیا را بَرایِ آن‌ها می‌خواند.