یک روز صبح، وقتی پانیز از خواب بیدار شد، یک کیسه‌ی جادویی کنار تختش پیدا کرد. توی کیسه پر از ستاره‌های ریز و حباب‌های رنگارنگ بود. این‌ها حباب‌های «شادی» بودند. پانیز با خودش گفت: «امروز می‌خواهم تمام این شادی‌ها را با دوستانم تقسیم کنم!»

پانیز کیسه را برداشت و روی شکم کوچکش روی یخ‌های لیز سُر خورد. او مثل یک تیرِ صورتی از روی تپه‌های برفی پایین می‌آمد و می‌خندید. باد خنک لای پرهایش می‌پیچید و او احساس سبکی می‌کرد.

او به کنار دریا رسید و دوستش «برفی» را دید. برفی یک فکِ تپل و مهربان بود که روی یک تکه یخ نشسته بود و کمی غمگین به نظر می‌رسید. پانیز به سمت او رفت و با صدای نازک گفت: «سلام برفی! چرا تنهایی؟»

پانیز دستش را توی کیسه کرد و یک حباب درخشان به برفی داد. به محض اینکه برفی حباب را لمس کرد، حباب ترکید و دور سرش پر از ستاره شد. برفی لبخند بزرگی زد و چشمانش از خوشحالی برق زد. او حالا دیگر تنها نبود.

آن‌ها با هم به راه افتادند و به یک درخت یخی رسیدند. بالای درخت، یک پرنده‌ی کوچک به نام «کوکو» نشسته بود. کوکو سردش بود و نمی‌توانست آواز بخواند. پانیز برای او هم یک هدیه‌ی ویژه داشت.

پانیز یک ستاره‌ی نقره‌ای از کیسه‌اش درآورد و آن را به سمت کوکو پرتاب کرد. ستاره به نرمی روی سینه‌ی کوکو نشست و گرمای لطیفی به او داد. کوکو شروع کرد به خواندن یک آهنگ شاد و زیبا که تمام دشت را پر کرد.

حالا تمام سرزمین برفی تغییر کرده بود. هر جا که پانیز و برفی قدم می‌گذاشتند، دانه‌های برف به رنگ‌های آبی، بنفش و زرد در می‌آمدند. انگار تمام دنیا به یک تابلوی نقاشی زیبا تبدیل شده بود.

خورشید کم‌کم داشت پشت کوه‌های یخی قایم می‌شد. پانیز، برفی و کوکو دور یک گل یخیِ درخشان جمع شدند. آن‌ها فهمیدند که وقتی شادی را تقسیم می‌کنند، قلب‌های خودشان هم گرم‌تر و پرنورتر می‌شود.

شب که شد، پانیز به خانه‌اش برگشت. او خیلی خسته ولی خیلی خوشحال بود. او سرش را روی بالش نرمش گذاشت و به ستاره‌های آسمان نگاه کرد. او می‌دانست که فردا هم روزِ دیگری برای تقسیم شادی است. شب بخیر پانیز کوچولو!