یِکی بود، یِکی نَبود. دَر یِک باغِ سَبز وَ پُر از گُل، کَفْشْدوزَکِ کوچولویی به نامِ «لی‌لی» زِنْدِگی می‌کَرْد. لی‌لی بال‌هایِ قِرْمِزِ قَشَنگی داشت که رویِ آن‌ها خال‌هایِ سیاه بود.
1
هَر روز صُبْح، لی‌لی از خواب بیدار می‌شُد وَ چشم‌هایِ ریزَش را می‌مالید. او مُنتَظِر بود تا دوستِ صَمیمی‌اش یعنی «تابان»، آفْتابِ خَنْدان، از پُشتِ کوه‌ها بیرون بیایَد.
2
ناگَهان، یِک نورِ طَلاییِ گَرْم هَمه‌جا را پُر کَرْد. تابان با صورَتِ گِرْد وَ دَرخشانَش بالبَخَنْد گُفت: «سَلام لی‌لی کوچولو! امروز چه روزِ زیبایی است!»
3
لی‌لی با شادی بال‌هایَش را باز کَرْد وَ به سَمْتِ آسمان پَرواز کَرْد. او گُفت: «سَلام تابانِ مِهربان! بیا با هَم بازی کُنیم.» تابان با گَرْمایِ خود بال‌هایِ لی‌لی را نَوازِش می‌کَرْد.
4
تابان نِگاهَش را به پایین انداخت وَ دید یِک گُلِ آبیِ کوچولو زیرِ سایه‌یِ دَرَخت سَرْدَش شُده است. تابان کَمی نَزدیک‌تَر رَفت وَ نورَش را رویِ گُل تابانْد تا او را گَرْم کُنَد.
دَمِ غُروب شُد. تابان کَم‌کَم خَسته شُده بود. او به لی‌لی گُفت: «دوستِ مَن، وَقْتِ اِسْتِراحَت است. فَردا دوباره هَمدیگَر را می‌بینیم.» لی‌لی برایِ او دَسْت تِکان داد.
9
شَب شُد وَ ماهِ مِهربان دَر آسمان آمَد. لی‌لی دَر مِیانِ گُلبرگ‌هایِ یِک گُلِ لاله خوابید وَ خوابِ آفْتابِ خَنْدان را دید. او می‌دانِست که تابان هَمیشه دوستِ او باقی می‌مانَد.
فارسی
English (بزودی)
Türkçe (بزودی)
Deutsch (بزودی)
بختیاری
