یک روز که خورشید خانم داشت به ابرها لبخند می‌زد، سِلین و اسکای توی حیاط بازی می‌کردن. یهو صدای ضعیفی شنیدن: «میو... میو...» سِلین ایستاد و گوش کرد. صدا از بالای درخت بزرگ گوشه‌ی حیاط می‌اومد.

سِلین نگاه کرد و دید «پنبه»، بچه گربه‌ی همسایه، بالای درخت گیر کرده و می‌ترسه بیاد پایین. سِلین اولش یکم ترسید، چون درخت خیلی بلند بود. اما اسکای رو جلوی صورتش گرفت و گفت: «نترس سِلین، ما با هم یه تیم قهرمانیم!»

سِلین دوید و شنل صورتی‌اش رو پوشید. حالا اون سِلین قهرمان بود! اون به اسکای گفت: «آماده‌ای برای عملیات نجات؟» و بعد با احتیاط پاش رو گذاشت روی اولین پله‌ی نردبان کوچولوی اسباب‌بازی‌اش که کنار درخت بود.

سِلین پله‌پله بالا رفت. باد ملایمی می‌وزید و موهای سِلین رو تکون می‌داد. اون حس می‌کرد مثل یک پرنده داره به آسمون نزدیک می‌شه. اسکای هم توی دستش بود و انگار داشت با چشم‌های مهربونش به سِلین شجاعت می‌داد.

بالاخره سِلین به شاخه‌ای رسید که پنبه روی اون بود. بچه گربه خیلی می‌ترسید. سِلین با صدای خیلی آروم گفت: «نترس پیشی کوچولو، من و اسکای اومدیم کمکت کنیم. ما دوستای تو هستیم.»

سِلین با دقت پنبه رو بغل کرد. پنبه خودش رو به سِلین چسبوند و دیگه نمی‌لرزید. سِلین خیلی خوشحال بود که تونسته به یه موجود زنده کمک کنه. اون آروم‌آروم از نردبان پایین اومد و به زمین رسید.

وقتی پاش به زمین رسید، مامان و بابا براش دست زدن. پنبه پرید پایین و دور پاهای سِلین چرخید. سِلین، اسکای رو بوسید و گفت: «دیدی اسکای؟ ما تونستیم! شجاعت یعنی وقتی می‌ترسی، باز هم کارهای خوب انجام بدی.»

اون روز سِلین فهمید که بهترین بخشِ قهرمان بودن، کمک کردن به دیگرانه. اون و اسکای و پنبه تا غروب با هم بازی کردن و قایم‌موشک بازی کردن. دوستی اونا حالا از قبل هم محکم‌تر شده بود.

شب که شد، سِلین قهرمان توی تخت گرم و نرمش دراز کشید. اسکای رو بغل کرد و چشماش رو بست. اون می‌دونست که فردا هم یه ماجراجویی جدید منتظرشونه. بخواب سِلین کوچولو، بخواب قهرمان مهربون.