یه روز صبح، آراد با دوربینِ جادوییش به پایین نگاه کرد. دید که توی باغِ شکلاتی، یه خبرایی شده و انگار کسی کمک می‌خواد. اون باید زود دست به کار می‌شد و می‌رفت کمک!

آراد سوت زد و بهترین دوستش «تیر» که یه سگِ خیلی سریع و فرز بود، دوید و اومد پیشش. آراد گفت: «تیر، آماده‌ای بریم ماموریت؟» تیر با خوشحالی دم تکون داد و پارس کرد.

بعد نوبت «کاوه» بود؛ سگِ قوی و مهربونِ گروه. کاوه با یه پرشِ بلند خودش رو به آراد رسوند. اونا یه تیمِ واقعی بودن که همیشه آماده‌ی کمک به بقیه بودن.

اونا روی یه رنگین‌کمون لیز خوردن و رسیدن به ابرهای صورتی. دیدن «نیلا» کوچولو توی یه حبابِ گنده و نرم گیر افتاده و نمی‌تونه بیاد بیرون. نیلا کمی نگران بود.

آراد به تیر گفت: «باید با احتیاط حباب رو باز کنیم تا نیلا نترسه.» تیر با پنجه‌های نرمش لبه‌ی حباب رو گرفت و آراد با یه پرِ بنفش، حباب رو قلقلک داد.

حباب با صدای «پاپ» باز شد و نیلا با خنده پرید بغل آراد. آراد بهش یه آبنباتِ ستاره‌ای داد و گفت: «نگران نباش عزیزم، ما سگ‌های نگهبان همیشه مواظبت هستیم.»

هنوز خستگی‌شون در نرفته بود که صدای «سامی» رو شنیدن. بادکنکِ قرمزِ سامی بینِ شاخه‌های یه درختِ گُلی گیر کرده بود و دستِ کوچولوی سامی بهش نمی‌رسید.

کاوه خم شد تا آراد بتونه بره روی شونه‌هاش. آراد رفت بالا و با دستای قهرمونش، نخِ بادکنک رو گرفت و اونو سالم به سامیِ کوچولو برگردوند. سامی از خوشحالی بالا و پایین پرید.

خورشید داشت پشت کوه‌های پاستیلی می‌رفت. آراد و دوستِ باوفاش، تیر، با هم لبه‌ی کوه نشستن و به ستاره‌ها نگاه کردن. اونا خوشحال بودن که امروز کلی کار خوب انجام دادن.