وقتی ایلیا به توپ دست زد، توپ با یه صدای مهربون شروع کرد به حرف زدن: «سلام ایلیا! من توپِ آرزوهای فوتبالی هستم. می‌خوای ببینی ستاره شدن چه حسی داره؟» ایلیا که چشماش از تعجب گرد شده بود، با خوشحالی گفت: «معلومه که می‌خوام!»

ایلیا یه شوتِ آروم به توپ زد. یهو دور و برش پر از گردِ ستاره شد و زمین زیر پاش تغییر کرد. اون حالا خودش رو وسط یه استادیوم جادویی دید که به جای چمن، روی ابرهای نرم و بنفش ساخته شده بود و تا چشم کار می‌کرد ستاره بود.

اونجا یه مربیِ باحال به اسم سامی منتظرش بود. سامی یه کلاهِ بوقیِ ستاره‌نشان داشت و یه سوتِ طلایی گردنش بود. سامی خندید و با صدای بلند گفت: «خوش اومدی قهرمان! اینجا استادیومِ کهکشانیه. آماده‌ای برای تمرینِ واقعی؟»

سامی به ایلیا یاد داد چطوری روی ابرها دریبل بزنه. توپِ جادویی خیلی سبک بود و با هر حرکتِ ایلیا، یه ردی از نورِ رنگین‌کمانی توی هوا جا می‌گذاشت. ایلیا حس می‌کرد پاش به زمین نمی‌رسه و داره روی هوا پرواز می‌کنه.

اما یهو توپ شروع کرد به شیطنت! هی از زیر پای ایلیا در می‌رفت و می‌پرید بالا. سامی با آرامش به ایلیا نگاه کرد و گفت: «ایلیا، برای کنترلِ این توپ نباید فقط از پاهات استفاده کنی. باید با قلبت بهش بگی که چقدر به این ورزش علاقه داری.»

ایلیا ایستاد، چشماش رو بست و به تمامِ لحظه‌هایی فکر کرد که با عشق توی کوچه و خیابون فوتبال بازی کرده بود. یهو توپ آروم شد و اومد چسبید به پای ایلیا، انگار که اونا حالا بهترین رفیقای هم شده بودن.

وقتِ گل زدن بود! ایلیا با یه حرکتِ عالی پرید توی هوا و یه ضربه‌یِ برگردونِ محکم به توپ زد. توپ مثل یه شهاب‌سنگِ درخشان پرواز کرد و مستقیم رفت به سمتِ دروازه‌ای که از جنسِ نورِ سفیدِ ماه بود.

گل! صدای تشویقِ ستاره‌ها تمامِ آسمون رو پر کرد. سامی اومد جلو و یه مدالِ درخشان که شکلِ یه ستاره‌ی واقعی بود رو به گردنِ ایلیا انداخت و گفت: «تو یاد گرفتی که معجزه‌ی واقعی، تویِ تلاش و قلبِ خودته، نه فقط توی پاهات.»

ایلیا با صدایِ جیک‌جیکِ گنجشک‌ها از خواب بیدار شد. همه‌چیز یه رویای قشنگ بود؟ اما وقتی بلند شد، دید توپِ فوتبالِ قدیمیش کنارِ تختش عجیبه و داره برق می‌زنه. اون حالا می‌دونست که مسیرِ ستاره شدن، از همین امروز شروع می‌شه.