ناگهان پنبه زیر مبل یه کلاف کاموای درخشان پیدا کرد. این کلاف معمولی نبود؛ هر چی قل می‌خورد، یه عالمه ستاره ریز ازش میریخت. برسا با تعجب گفت: «ببین پنبه! چه قدر قشنگه!» و هر دو با هم راه افتادن دنبال کلاف.

کلاف رفت از پله‌ها بالا و به دنیای رویاها رسید. برسا و پنبه هم دویدن دنبالش. ناگهان زمین زیر پاشون نرم و پفکی شد. دیگه توی خونه نبودن، بلکه داشتن روی ابرهای صورتی و بنفش راه می‌رفتن. برسا از ته دل می‌خندید و پنبه هم روی ابرها غلت می‌زد.

ابرها مثل ترامپولین بودن! برسا پرید روی یه ابر بزرگ و گفت: «هورا! دارم پرواز می‌کنم!» پنبه هم سعی می‌کرد با دست‌های کوچولوش ستاره‌های کاغذی رو که تو هوا آویزون بودن بگیره. تو این دنیای خیالی، همه چی بوی پشمک و شادی می‌داد.

تو گوشه این رویای قشنگ، مامان سارا پیداش شد. یه ظرف پر از حباب جادویی دستش بود. مامان سارا حبابا رو فوت می‌کرد و اونا به شکل قلب تو هوا می‌چرخیدن. برسا سعی می‌کرد حبابا رو قبل از اینکه بترکن، لمس کنه.

یه کمی اون‌طرف‌تر، بابا آرش با یه کلاه بوقی خیلی گنده و خنده‌دار وایساده بود. کلاه بابا آرش هر چند ثانیه یه بار صدای سوت ملایمی می‌داد و از توش گلبرگای گل رز می‌ریخت بیرون. برسا با دیدن بابا و کلاه عجیبش غش‌غش می‌خندید.

بابا آرش برسا رو گذاشت رو شونه‌هاش. حالا برسا اونقدر بلند شده بود که می‌تونست به ماه که شبیه یه تیکه پنیر بزرگ و خوشمزه بود، دست بزنه. برسا بلند گفت: «بابا، اینجا چه قدر همه خوشحالن!» بابا آرش هم با مهربونی جواب داد: «چون شادی تو دل ماست، پسرم.»

مامان سارا هم رفت سراغ پنبه. اون شکم نرم و سفید پنبه رو قلقلک داد. پنبه از شدت خوشحالی «میو میو» می‌کرد و دمش رو مثل یه بادبزن تکون می‌داد. مامان سارا گفت: «حتی پنبه هم می‌دونه که خنده بهترین آهنگ دنیاست.»

کم‌کم اون کلاف جادویی دوباره پیداش شد. این بار دور برسا و پنبه پیچید و مثل یه پتوی گرم و نرم بغلشون کرد. اونا کمکم خوابشون گرفت. دنیای رویاها آروم و ساکت شد و نور ماه افتاد روی موهای خرمایی برسا.

برسا تو تختخواب گرمش بیدار شد. مامان، بابا و پنبه هم کنارش بودن. فهمید که برای شاد بودن، فقط کافیه کسانی رو که دوست داره کنارش باشن. برسا یه لبخند زد و گفت: «امروز بهترین روز زندگی من بود!» بعد هم توی آغوش گرم خانواده خوابید.