یک روز صبح، ستاره شنید که توت‌های طلایی روی تپه‌ی درخشان رسیده‌اند. این توت‌ها خوشمزه‌ترین خوراکی دشت بودند، اما یک شرط داشتند: آن‌ها فقط وقتی شیرین می‌شدند که خورشید با ابرهای صورتی خداحافظی می‌کرد.

ستاره با سرعت برق و باد دوید تا به بوته رسید. اما توت‌ها هنوز سبز و سفت بودند. او با ناراحتی گفت: «چرا زودتر نمی‌رسید؟ من دلم می‌خواهد همین الان شما را بخورم!» او شروع کرد به دور بوته چرخیدن.

در همان لحظه، مارال، آهوی مهربان، از راه رسید. مارال خیلی آرام راه می‌رفت و یک گل شمعدانی پشت گوشش داشت. او کنار بوته نشست و به آسمان نگاه کرد. مارال عاشق آرامش دشت بود.

ستاره به مارال گفت: «بیا با هم مسابقه‌ی دو بدهیم تا زمان زودتر بگذرد!» مارال لبخندی زد و گفت: «ستاره جان، بیا یک مسابقه‌ی جدید بدهیم. مسابقه‌ی صبر! هر کس آرام‌تر باشد، زودتر صدای آواز ابرها را می‌شنود.»

ستاره سعی کرد آرام بنشیند. او چشمانش را بست و سعی کرد به هیچ‌چیز فکر نکند. او متوجه شد که وقتی آرام است، می‌تواند صدای بال زدن پروانه‌های آبی را که دور سرش می‌چرخیدند، بشنود.

مارال گفت: «حالا به صدای باد گوش کن که لای برگ‌ها می‌پیچد.» ستاره گوش داد. باد بوی گل‌های یاس و پشمک می‌داد. او دیگر برای خوردن توت‌ها عجله نداشت. او داشت از بوی خوب دشت لذت می‌برد.

کم‌کم آسمان تغییر کرد. خورشید کم‌رنگ شد و ابرهای صورتی مثل آب‌نبات چوبی در آسمان پخش شدند. ناگهان، توت‌های سبز شروع به درخشیدن کردند. آن‌ها یکی‌یکی به رنگ طلایی زیبایی درآمدند.

مارال یک توت طلایی چید و به ستاره داد. ستاره آن را چشید. چقدر شیرین و لذیذ بود! ستاره فهمید که اگر عجله می‌کرد و توت‌های سبز را می‌خورد، هرگز این طعم جادویی را حس نمی‌کرد.

ستاره و مارال زیر نور ستاره‌ها دراز کشیدند. ستاره گفت: «صبر کردن هم مثل یک مسابقه است، اما جایزه‌اش خیلی شیرین‌تر است.» او حالا می‌دانست که گاهی بهترین اتفاق‌ها برای کسانی می‌افتد که منتظر می‌مانند.