یک روزِ آفتابی، آبْرین میانِ گُل‌ها می‌گَشت که یک گُلِ بَنَفشِ بِسیار بُزُرگ و نَرم پیدا کَرد. آن گُل مِثلِ یک تَختِخوابِ پَر قو لَطیف بود.

آبْرین رویِ گُلِ نَرم نِشَست و سَرَش را رویِ گُلبرگ‌ها گذاشت. آرام آرام چِشمانَش بَسته شُد و به خوابی شیرین و عَمیق رَفت.

زمان گُذَشت. پاییز آمَد و بَرگ‌هایِ زَرد و نارِنجی چَرخ‌زَنان از آسمان به زَمین ریختَند. اما آبْرین هَنوز دَر خوابِ ناز بود.

زِمِستان آمَد و بَرفِ سِفید و دِرَخشان مِثلِ یک لِحافِ گَرم رویِ دَشت را پوشاند. آبْرین دَر میانِ بَرف‌ها، تِکان نِمٰی‌خورد و گَرم مانده بود.

سال‌ها گُذَشت و دوباره بَهار آمَد. خورشیدِ مِهرَبان تاشید و یک پَروانه‌یِ کوچک و رَنگی رویِ دَستِ آبْرین نِشَست تا او را بیدار کُنَد.

گُلِ بَنَفش حالا خیلی بُزُرگتَر شُده بود. آنقَدر بُلَند که آبْرین را به نَزدیکیِ اَبرهایِ صوَرتی و مِثلِ پَشمَکِ آسمان بُرده بود.

یک سِتاره‌یِ کوچَک و دِرَخشان از آسمان پایین آمَد. سِتاره آرام رویِ گونه‌یِ آبْرین را بوسید و نوری زیبا دَر هَوا پَخش کَرد.

ناگَهان آبْرین چِشمانَش را باز کَرد. او با خوشحالی دَستانَش را کِشید و یک خَمیازه‌یِ بُزُرگ کِشید. او حِس می‌کَرد بَسیااار اِستِراحت کَردِه است.

آبْرین حالا بیدار بود. او تَمامِ آن سال‌ها خواب‌هایِ رَنگارَنگ دیده بود. او با شادی از رویِ گُل پایین پَرید و دَر دَشتِ زیبا شروع به دَویدَن کَرد.