ناگهان یه پرنده‌ی کوچیک و آبی به اسم تی‌تی پر زد و روی شونه‌ی مانی نشست. تی‌تی با صدای نازکی گفت: «مانی، این یه دونه‌ی جادوییه! اگه هر روز ازش مراقبت کنی، بهت یه هدیه‌ی بزرگ میده.» مانی قول داد که بهترین نگهبان دونه باشه.

مانی با دستای کوچیکش، یه گودال نرم تو خاک بنفش باغچه درست کرد. اون دونه رو آروم تو گودال گذاشت و روش رو با خاک گرم پوشوند. اون می‌دونست که اولین قدم برای مسئولیت‌پذیری، پیدا کردن یه خونه‌ی خوب برای دونه‌ست.

خورشید خانم بیدار شده بود. مانی یه قاشق کوچیک نقره‌ای برداشت و چند قطره آب زلال روی خاک ریخت. تی‌تی بالای سرش پرواز می‌کرد و تشویقش می‌کرد. مانی می‌دونست که گیاه کوچیکش تشنه‌ست و به مهربونی اون نیاز داره.

چند روز گذشت. مانی هر روز صبح زود بیدار می‌شد تا به باغچه سر بزنه. یه روز، اون دید که یه جوانه‌ی کوچیک و سبز از دل خاک بیرون اومده. مانی از خوشحالی فریاد زد: «سلام کوچولو! من اینجام تا ازت مواظبت کنم.»

ناگهان یه ابر تیره جلوی خورشید رو گرفت. مانی نگران شد که مبادا گیاهش سردش بشه. اون با کمک تی‌تی، ابر رو به آرومی به یه سمت دیگه هل داد تا دوباره نور گرم خورشید به جوانه بتابه. اون یاد گرفت که باید همیشه حواسش به نیازهای باغچه‌اش باشه.

جوانه بزرگ و بزرگ‌تر شد، اما هنوز گلی نداده بود. مانی یه کمی خسته شده بود. تی‌تی کنارش نشست و گفت: «صبور باش مانی جان! مسئولیت یعنی تا آخر راه کنار دوستت بمونی.» مانی سرش رو تکون داد و برای گیاهش یه شعر قشنگ خوند.

مانی فهمید که چند تا سنگ ریزه و برگ خشک دور جوانه افتاده. اون با دقت اونا رو جمع کرد و توی سبد کوچیکش ریخت. می‌خواست خونه‌ی گیاهش همیشه تمیز و قشنگ باشه. باغچه حالا مرتب‌ترین جای دنیا بود.

یه صبح رویایی، مانی با یه بوی خیلی خوب بیدار شد. اون به باغچه دوید و دید که یه گل بزرگ و شکری به رنگ صورتی باز شده. تی‌تی دور گل می‌چرخید. گل جادویی به خاطر مراقبت‌های مانی، شروع کرد به درخشیدن و ستاره‌های کوچیکی ازش رفت تو هوا.

مانی حالا می‌دونست که مسئولیت‌پذیری چقدر لذت‌بخشه. اون با عشق از باغچه‌اش مراقبت کرده بود و باغچه هم بهش زیبایی داده بود. اون و تی‌تی تو میان گل‌های رنگارنگ نشستن و به دنیای قشنگی که با دستای خودشون ساخته بودن، لبخند زدن.